اين آيات همگى دلالت دارند بر آنكه در روز قيامت هيچ نفسى نمىتواند به نفس ديگر كمك كند ، و رفع حوائج و گرفتارىهاى او را بكند ، و از چنگال عذاب نجات دهد و در مقام دفاع برآيد . در آن روز قدرت و سلطنت و مَلِكيّت اختصاص به خدا دارد ؛ امر و نهى به دست اوست و بس . صفات و اسماء خدا ، در دنيا و قيامت تفاوت ندارد درحالىكه ميدانيم هميشه قدرت و عظمت و مالكيّت و مَلِكيّت اختصاص به خدا دارد ، و امر و نهى پيوسته به دست اوست ؛ و هيچگاه هيچكس در مقابل پروردگار نمىتواند در مقام دفاع برآيد و بر امر خدا سبقت گيرد . خداوند هميشه سلطان است . و انسان ، هيچوقت پناهى جز خدا ندارد ، و هيچكس قدرتى و مِلكيّتى و شفاعتى جز به اذن خدا ندارد ؛ امروز و فردا ، و دنيا و آخرت ، در اين موضوع تفاوتى ندارند . خداوند قادر است و قهّار و مستقلّ بالذّات و ذوالجلال والاكرام ، خدا جبّار است و غفّار ، خدا غفور است و رحمان ، امروز و فردا ندارد . خدائى كه امروز قدرت داشته باشد و فردا نداشته باشد ، يا امروز نداشته باشد و فردا داشته باشد ، خدا نيست . خدائى كه امروز بدون اذن او و امر و نهى او كار انجام گيرد و فرداى قيامت با اذن و اجازهء او بوده باشد خدا نيست . خدائى كه امروز در تدبير امور و تكوين مستقلّ نباشد و فردا حائز استقلال گردد خدا نيست .